Burned-out
got wasted on Nov 12, 2008; 10:06 PM
Minsan humihiling tayo sa langit ng mga bagay na akala nating makakapagpasaya sa'tin. Gabi-gabi dinadasal mo na sana ibigay sayo yung pinakaaasam mong bagay.
Sabi nila kung para sa'yo talaga ang isang bagay, ibibigay sa'yo yun anu't ano man ang mangyari.
Pero pano kung isang araw ibigay sa'yo yung bagay na pinakaaasam mo. Yung bagay na gabi-gabi mong sinasama sa mga dasal mo, yung bagay na akala mo ngang makakapagpasaya sa'yo...
Tapos sa kalgitnaan ng akala mong kasiyahan, maiisip mo... gusto mo nga ba talaga yan? Bakit hindi ka naman masaya? Bakit ka nahihirapan? Bakit ka naiiyak? Bakit parang biglang ayaw mo na?
Ilang araw ko na din talagang pinag iisipan kung masaya pa nga ba ko. Unang araw palang yata naramdaman ko nang nahihirapan ako, at hindi ako masyadong nasisiyahan. Pero sabi ko sa sarili ko, tingnan ko muna baka hirap lang akong mag-adjust. Ilang weeks na nakalipas.. at habang tumatagal mas lalo kong narerealize at nararamdaman na hindi na nga ako masaya.
Kanina nag text ako kay Daddy. "Hindi na ko masaya sa ginagawa ko, baka hindi ko nalang ituloy 'to" sabi ko. Sabi naman niya "Cge".
Pero iniisip ko, ano nang gagawin ko sa buhay ko pagkatapos? Mag-aral? Maghanap ng ibang trabaho? O ituloy ko na yung business ni Daddy?..
Sa mga oras na 'to hinihiling kong huminto ang lahat maliban sa'kin, para naman magkaron ako ng oras na mag-isip.
Ito ang pinakaayaw ko sa lahat.
Yung pipigilan mong matulog sa gabi sa pag-aakala mong mapipigilan nito yung bukas.
O kaya naman pipilitin mong matulog at hihilingin mong wag ka na sanang magising sa mga susunod pang bukas.
Over na ko sa ganyang stage ng buhay ko eh.
Nahanap ko na yung kasiyahang hinahanap ko nuon, nawala na naman ngayon.
Pagod ako..
Pagod na talaga..
oras. panahon
Hintayin mo naman ako kahit saglit lang. Huminto ka muna habang inaalam ko kung anu ngang dapat kong gawin sa buhay.
ako.
Bilisan mong mag-isip hindi dahil ka hihintayin ng panahon. Pumili ka at matuto kang panindigan yung mga desisyong ginagawa mo sa buhay.
IKAW.
Bakit Mo 'to binigay sa'kin kung hindi ko naman pala ikasisiya. Ay hiniling ko nga pala. Para sa'kin ba talaga to? O binigay Mo lang 'to dahil hiniling ko? Tulungan Mo kong makita ang lesson sa likod ng lahat ng nangyayari na 'to. Tulungan Mo rin akong maialis yung sarili ko dito at mahanap at makuha kung anu man yung ikasisiya ko talaga, yung hindi ko pagsisisihan sa huli.. kung hindi naman, wag Mo na kong gisingin bukas.
Labels: ako, career, damned, hate, life, regrets
hindi ako magrarant
got wasted on Sep 12, 2008; 10:49 PM
Dapat magrarant lang ako sa blog entry ko ngayun. Magrarant dapat ako dahil sa kasalukuyang napaka-boring na stage ng buhay ko.. oo tama ang walang ka challenge challenge kong everyday life.. hanggang sa nakareceive ako ng text. Pero bago yun eto muna...
I was watching TV... 24 oras yung palabas.. tapos I heard about this massacre.. since napaka iksi na ng attention span ko hindi ko na napanood yung mga sumunod so hindi ko na din nalaman yung details ng massacre.. then kanina nina lang I received a text message from my friend that says:
Sad news: Mary Grace Mojica, 4th year BA Marketing student was killed in a massacre (including parents and cousin) early today... Please pray for her and her family members...
Schoolmate ko pala.. dahil hindi ko nga napanood kanina yung sa news, hinanap ko nalang sa inquirer.net
CITY OF MALOLOS -- A Department of Agriculture employee, his wife and two children were shot dead inside their house in San Jose del Monte City Friday, police said.
Superintendent Danilo Florentino, chief of police of San Jose del Monte City, identified the fatalities as Teofilo Mojica, 55, his wife Florita, 58 and their daughters Mary Grace and Gina.
Teofilo works as Board of Director of Employees Association of the DA national office, Florentino said.
He said their neighbors found their bodies at 8 a.m. Friday inside their house at Block 3, Lot 5, Phase 5, Vital St. Pleasant Hills subdivision in Barangay (village) San Manuel.
He ruled out robbery because the family’s personal belongings remained intact.
Police are considering the possibility that the victims knew the suspects because there were no signs of forced entry, according to Senior Superintendent Allen Bantolo, director of Bulacan provincial police.
Investigators found spent shells for a .45 caliber pistol, Bantolo and Florentino said.
Bantolo said the incident occurred between 3 a.m. and 3:30 a.m. of Friday but police were called to the crime scene at 9 a.m.
Bantolo called on witnesses to aid in the investigation.
By Abigail Kwok, Carmela Reyes
INQUIRER.net, Central Luzon Desk
First Posted 11:18:00 09/12/2008
Akala ko pang CSI lang at Criminal Minds yung mga ganyang balita. Ngayon lang ako nagising na posible at NANGYAYARI nga talaga ang mga ganyand scenario sa totoong buhay. Pero di gaya sa mga palabas sa TV bago matapos ang episode, nahuhuli agad ang culprit. Kung napakalupit naman nung kalaban, mga isang season silang maghahabulan. Dito satin, kopong kopong years na ang lumipas hindi padin nalulutas yung kaso. Parang yung kay Nida Blanca, Bobby Dacer.. hmm sino pa ba? ayoko nang mag isip. Pero ang point dun, bakit may mga taong naiisip na gawin yung mga ganung bagay?(yun e kung nasa matino nga silang pag-iisip).
Grabe sige na hindi na ko gaanong magrereklamo sa walang ka-challenge challenge kong buhay.. mas ok naman siguro 'tong ganto kesa yung makipaghabulan ako sa bala..wag naman sana..
Ay ewan.. hindi ko ata kayang tapusin ang entry na to. Kapag iniisip ko kasi ang dami dami daming hindi magandang nangyayare sa paligid.. nawawalan ako ng gana.. NAKAKASUKA...
Ipagpray nalang natin sila at tayong lahat.
Labels: damned, hate, news, pain, pinas, re-post, school
